Een droevige dag

´s Ochtends vroeg krijg ik een sms dat de vader van Bayarbaatar, de grootvader van mijn zakenpartner, die ochtend om zeven uur overleden was. 
Ik heb de grootvader goed gekend. In 1998 ontmoette ik hem voor het eerst. 

Op condoleance bezoek;
S´Middags ga ik op condoleance bezoek naar het appartement van Mr. Sed, de overledene. Buiten voor de flat staat al iemand van de familie te regelen dat er niet teveel mensen in een keer naar binnen gaan. In de huiskamer is een altaartje ingericht met het portret van Mr. Sed, kaarsen, wierook en offers als fruit en kaas.
Mr. Bayarbaatar zit als oudste zoon midden in de kamer mensen te ontvangen, zijn jongere broer zit er naast. Zijn zuster is alsmaar druk in de keuken. Op tafel staat een overdaad aan typisch Mongools voedsel en fruit. Lauwe melkthee wordt voortdurend bijgeschonken.

Mongools protocol;
Bij het binnenkomen blijf je uit respect op afstand, je schudt geen handen, je doet je schoenen uit bij de voordeur. Je sluipt met je gezicht gericht op het portret van Mr. Sed de kamer binnen en neemt plaats op een krukje in de kring met de rijk gedekte tafel in het midden.  
Vrienden en bekenden worden geacht niet veel te zeggen(wat valt er te zeggen?). Met inachtneming van het nodige respect voor Mr. Sed en de familie heb ik toch gememoreerd hoe mijn eerste ontmoeting met Mr. Sed was. Tijdens een wandeling naar een klooster opende zijn koffertje en haalde een fles Mongoolse wodka en twee glaasjes tevoorschijn. Met onze glaasjes hoog opgeheven begon hij luidkeels kreten uit te slaken en doopte daarbij zijn vinger in het glaasje wodka, als een soort van offer schoot hij tussen duim en wijsvinger een paar druppels wodka eerst de lucht in, daarna op de aarde en volgens op zichzelf. Pas heel veel later leerde ik de betekenis van dit ritueel kennen. Het is een soort zegening, waarbij men grof vertaald roept; “één voor het heelal(de goden), één voor de aarde en één voor de mensheid”.

Addie