Joomla Tema by Web Dev

Mongoolse Legendes

Category: Mythes

Legendes zijn waarschijnlijk de oudste voorbeelden van volkliteratuur in Mongolië. Het schijnt een van de basis benodigdheden van de mens (overal in de wereld) te zijn om de wereld om hen heen te begrijpen.

Vandaag de dag is er de wetenschap. Hierdoor weten we dat bergen zijn ontstaan door vulkanische activiteiten of continentale driften. Vroeger wisten ze dit nog niet, dus de bevolking die honderden jaren geleden leefden, probeerde andere verklaringen hiervoor te geven. Deze verklaringen kwamen in de wereld als verhalen en dat was de geboorte van legendes.

Hieronder is één lengende beschreven die laat zien hoe de Mongoolse bevolking dacht dat de wereld werkte. 

Ekhji Mergen

of

Waarom de marmot geen duim heeft

 

Er waren eens lang geleden zeven zonnen in de lucht. Een verschrikkelijke droogte zorgde ervoor dat de aarde uitdroogde en scheurde. De rivieren droogden op, planten en bomen kwijnden weg, de bevolking leed erg onder de hitte en de dieren gingen dood. Dit alles leek onvermijdelijk.

Maar in 1 regio leefde de knappe boogschutter Erkhij Mergen. Hij schoot op veel verschillende dingen en raakte daarbij alles waar hij op mikte. Het volk wist en zij kwamen dan ook in grote hoeveelheden naar hem toe en smeekte hem te schieten op de zeven zonnen. Hij zou ze kunnen vernietigen als hij er maar op schoot. 

De boogschutter, Erkhij Mergen, was erg verwaand over zijn nauwkeurigheid als boogschutter en vond zichzelf een strenge en trotse man. Dus maakte hij een belofte:  hij zei ”als ik de zeven zonnen niet kan vernietigen met zeven pijlen, dan zal ik mijn duim eraf hakken en ben ik niet langer meer een man. Ik zal geen schoon water meer drinken, het droge gras van afgelopen jaar eten en ik zal de rest van mijn leven als een marmot in een donker hol onder de aarde doorbrengen”.

Vanuit het oosten schoot hij op de zeven zonnen, de een na de ander van oost naar west. Nadat hij de zesde zon naar beneden had geschoten richtte hij zijn boog voorzichtig op de zevende. Maar net op dat moment kwam er een zwaluw voorbij en verduisterde de zon. Toen Erkhij Mergens pijl los kwam van de boog raakte het niet de zon maar de zwaluw zijn staart. Dit is ook de reden waarom een zwaluw een ‘ vork staart’  heeft.  De laatste zon was bang geworden van Erkhij Mergen en probeerde zo snel mogelijk zichzelf te verbergen achter de bergen in het westen.

Erkhij Mergen dacht bij zichzelf: “de zwaluw verhinderde mijn zicht’, dus pakte hij zijn paard en ging achter de zwaluw aan om hem te doden. Zijn paard zwoor ‘ik zal die zwaluw achternazitten van zonsopgang tot zonsondergang. Als ik hem dan nog niet gevangen heb dan hak ik mijn voorbenen eraf en gooi ze weg. Dan ben ik niet langer meer een paard. Ik zal dan leven op een ongelijke en ruige plaats. 

Maar hoe snel het paard ook rende, de zwaluw was steeds buiten bereik en vloog vrolijk rond hun hoofden. Uiteindelijk begon de zonsondergang en het paard had de zwaluw niet bij kunnen houden. Erkhji Mergen werd erg boos en hakte de twee voorbenen van zijn paard eraf. Sindsdien leeft het paard op een ongelijke en ruige plaats en is het een Mongoolse spring muis geworden waarvan de voorbenen ook kort zijn.

Het schijnt dat de zwaluw nog steeds ruiters bespot al zingend  ‘Pak me dan als je kan”. 

De trotse Erkhji Mergen bleef trouw aan zijn eigen belofte en hakte zijn duimen eraf. Hij leefde niet eer als een man, maar als een marmot. Hij dronk geen schoon water meer, at gras van het afgelopen jaar en leefde in een hol onder de aarde. Sindsdien, zoals men zegt, heeft de marmot maar 4 vingers aan elke poot. Elke ochtend vergeet Erkhji Mergen dat hij een marmot is en komt uit zijn hol en wacht tot de zon op komt op om de laatste zon in de lucht neer te schieten.

Er is een stukje marmot vlees dat ‘mannen vlees’ heet. Dit vlees mag door geen enkel mens gegeten worden. De Mongoolse bevolking gelooft dat dit het vlees van Erkhij Mergen is. 

De enige zon in de lucht blijft bang voor Erkhji Mergen en verbergt zich achter de bergen in het westen. Daarom is er dag en nacht.