Joomla Tema by Web Dev

Reizen binnen Mongolië

Category: Reizen

Binnenlandse vluchten
De belangrijkste luchtvaartmaatschappij voor binnenlandse vluchten is nog altijd MIAT Mongolian Airlines (www.miat.mn) met zijn redelijk grote vloot van voornamelijk Russische machines, waarmee elk vliegveld in Mongolië kan worden bereikt (er zijn 44 vliegvelden, waarvan maar een kwart een verharde landingsbaan heeft). Een bescheiden concurrent is Aero Mongolia (www.aeromongolia.mn) dat met Fokkers vliegt, maar een beperkt net heeft.
Een nieuwe maatschappij voor het binnenlands vliegverkeer is EZnis Airways (lees: Easyness Airways). Men vliegt met Zweeds materieel (SAAB) naar 10 bestemmingen in alle uithoeken van het land (www.eznis.com).
Voor alle maatschappijen geldt dat hun beleid wat ondoorzichtig is. Regelmatig vallen  vluchten uit, om wat voor reden dan ook. Omdat de meeste boekingen lopen via lokale agenten, is het de reiziger zelfs op de dag van vertrek vaak nog niet duidelijk of er wordt gevlogen en zo ja op welk tijdstip. Enige flexibiliteit en engelengeduld zijn wenselijk.

Spoorwegen
Dwars door Mongolië, van noord naar zuid, loopt één hoofdspoorlijn, die van de Trans Mongolian Railway. Treinen stoppen alleen in Ulaanbaatar, dus voor het binnenlands verkeer is deze van geen belang. U zult gebruik moeten maken van treinen die over hetzelfde spoor lopen, maar meer haltes hebben. Over de hoofdlijn gaan dagelijks treinen van Ulanbaatar noordwaarts naar Sükhbaatar via Darkhan en zuidwaarts naar Zamyn-Üüd via Choir en Sainshand. De lijn heeft twee zijtakken, naar respectievelijk de kopermijnen van Erdenet (vanaf Darkhan) en de kolenmijnen van Baganuur (vanaf Ulaanbaatar). Verder is er in Oost-Mongolië een niet dagelijks bereden lijn van Choibalsan naar Chuluunkhoroot aan de Russische grens (geen grensoverschrijdend personenvervoer).

Voor de nachttrein is het raadzaam een kaartje voor de hard sleeper (platzkartnuu) te boeken, niet echt comfortabel, maar u krijgt desgewenst een laken en deken tegen bijbetaling. Voor de overige treinen is er de keus tussen hard seat (de naam zegt al genoeg) en soft seat. (ook voor nachttrajecten met laken te reserveren). De laatste categorie is voor veel Mongolen onbetaalbaar, dus “overbevolking” komt hier wat minder voor dan in de goedkoopste klasse. Reserveren van zit/ligplaats en deken/laken is voor de hard seat en de hard sleeper aan te bevelen.

Bussen
Er zijn regelmatig busdiensten vanuit het busstation in Ulaanbataar naar alle provinciehoofdsteden en sommige andere populaire bestemmingen. Het is raadzaam lang van tevoren naar het busstation te gaan en voor alle zekerheid toch nog even na te vragen of de bus echt gaat en wanneer. Vrijwel niemand spreekt iets anders dan Mongools, dus u hebt hulp nodig van een Mongool met enige talenkennis. De bus gaat wanneer hij helemaal vol zit; dat kan dus eerder zijn dan volgens schema, maar ook uren later en zelfs pas de volgende dag. Kijk nog even goed naar de eindbestemming op de voorzijde van de bus (uiteraard in het Cyrillische schrift) en vraag het nog maar eens even aan de chauffeur. Meestal moet u ook bij hem betalen. Onderweg uitstappen kan, maar het is de vraag wanneer er een bus teruggaat.
De bussen, minibusjes, jeeps of groepstaxi’s zijn dus gegarandeerd stampvol en soms meer dan dat. Over het algemeen zijn de minibussen nog het comfortabelst en in ieder geval duurder dan de standaardbus of groepstaxi. Een paar kilometer buiten de hoofdstad begint al het echte Mongoolse wegennet, dat vaak niet meer is dan een onverhard weggetje en soms een pad, dat nogal eens wordt onderbroken door een rivier die moet worden overgestoken. Bulten en blauwe plekken behoren tot de meest voorkomende ongemakken, maar doorgaans zijn de vervoermiddelen veilig, met name de Russische jeeps, die de indruk maken al enkele malen de hele wereld rond te zijn geweest of de moderne Japanse luxe minibussen met zowaar enig comfort.

KaartWegen
Een wegenkaart van Mongolië ziet er leeg uit, maar toch zijn voldoende rode lijnen ingetekend, die doen vermoeden dat er heel wat uitstekende, verharde wegen zijn. Niets is minder waar. Nog geen kwart van het 5500 km lange wegennet is verhard. Van snelwegen of zelfs maar vierbaanswegen is in het geheel geen sprake. De hoofdweg van Ulaanbaatar naar de Russische of Chinese grens is nog de beste; er staan zelfs hier en daar wegwijzers. Aan verbetering van het wegennet wordt hard gewerkt, met name door Chinese wegwerkers, maar de werklogica lijkt dikwijls zoek (drie man en een vrachtauto met zand, waar moet dat heen?).

Wie niet per eigen auto, huurauto, motor of fiets (ja, het kan!) op pad gat, is aangewezen op groepsvervoer. Touringcars zijn hier zeldzaam, omdat de meeste reisdoelen niet met zulke grote voertuigen bereikbaar zijn. Vrijwel iedereen is aangewezen op minibusjes, variërend van gammel uitziende, maar technisch nog vaak uitstekende Russische busjes tot moderne, redelijk comfortabele Japanse en Koreaanse voertuigen. Liften is niet aan te bevelen, maar vooraf met een groepje lotgenoten een jeep met chauffeur huren is een goede optie voor wie niet graag met meer dan drie medereizigers opgescheept wil zitten.

Chauffeurs van Mongoolse busjes zijn heel ervaren en vinden moeiteloos hun weg over onverharde wegen, nauwelijks herkenbare paden en plekken waar een rivier moet worden overgestoken. In een land zonder wegwijzers, waar je zelfs op een gedetailleerde wegenkaart snel de draad kwijt raakt, is de chauffeur aangewezen op zijn ervaring en anders is er altijd wel een eenzame tent waar hij de weg kan vragen. Kompas en GPS zijn hier nagenoeg onbekend.
Tanken kan een probleem zijn, want het aantal pompen (alleen in stadjes) is heel beperkt en als ze er zijn, is dat nog geen garantie dat er inderdaad bandstof uit de verweerde slangen komt. Iedereen neemt dus een reservevoorraad brandstof mee (en drinkwater voor de passagiers, want de zomerse hitte kan tot uitdroging leiden).

Het slechte wegdek kan zorgen voor onaangename botsingen met het dak van het busje, de deuren of de medepassagiers. Reken er niet op dat de busjes (zeker niet de Russische) voorzien zijn van veiligheidsgordels. Pech onderweg? Er is geen wegenwacht, maar elke Mongool (als er tenminste iemand in de buurt woont) is bereid te helpen of in ieder geval vol medelijden toe te kijken. Houd er rekening mee dat u hoe dan ook weinig opschiet en nogal eens door vertragingen wordt gehinderd.

© Pausanias