Geen hekken of andere omheiningen. Geen mensen. Geen geluiden. Geen afleidingen. Slechts jij en je ros. En de onmetelijke steppe. Dat is hoe het er sinds mensenheugenis aan toe gaat in Mongolië, een land met meer paarden dan auto’s of mensen. De kleine, stevig gebouwde Mongoolse paarden zijn onveranderd sinds Genghis Khan in de dertiende eeuw de vele nomadenvolken van dit gebied herenigde en met veel bloedvergieten de halve wereld veroverde. Tegenwoordig gaat het er vrediger aan toe. Op het platteland, waar Nederland 38 keer in past, wordt het felle groen van de graslanden slechts onderbroken door witte yurts, de kenmerkende ronde nomadententen. Kudde geiten, schapen en yaks staken als miniatuurtjes af tegen bergketens als de Khangai en de Altai. Ruiters die zich door die landschap waren, moeten ’s zomers een moordende hitte en ’s winters een temperatuur van -30 graden Celsius trotseren. Gelukkig tref je in de woestenij een volk aan wier gastvrijheid legendarisch is.
Het volledige artikel kunt u vinden in het reismagazine ‘Columbus’.