De hoofdstromingen zijn het Hinayana en Mahayana Boeddhisme. Hieruit ontstonden weer verdere vertakkingen zoals het Lamaïsme, Tantrisme, Vajrayana en Zen-boeddhisme. |
Algemeen overzicht Tot 1990 was Mongolië een communistische eenpartijstaat en heette het land Volksrepubliek Mongolië. De regering was gemodelleerd volgens het Sovjetsysteem. De communistische partij MPRP was de enige legale partij. Na een periode van instabiliteit gedurende de eerste twintig jaar onder communistische leiding bestond er tot december 1989 geen openlijke vorm van onvrede. |
|
Stromingen in het Boeddhisme De hoofdstromingen zijn het Hinayana en Mahayana Boeddhisme. Hieruit ontstonden weer verdere vertakkingen zoals het Lamaïsme, Tantrisme, Vajrayana en Zen-boeddhisme. Hinayana-boeddhisme (Theravada) Het Hinayana Boeddhisme is vooral weggelegd voor de uitverkorenen en adellijke kringen. Dit ging gepaard met strenge orderegels. Door de adellijke begunstigden konden al snel kloosters worden gesticht. De meeste aandacht ging uit naar Boeddha als historisch persoon, de leer (dharma) en de gemeenschap (sangha), de drie sieraden. Doordat het Hinayana door de elite werd uitgevoerd, wordt deze stroming ook wel ‘ het kleine voertuig’ genoemd. Het doel van de Hinayana-monnik is om zich te ontwikkelen tot ‘arhat’ (waardige). Dit is de vierde en hoogste trap van Boeddha’s leer. De volmaaktheid is alleen weggelegd voor de Boeddha, de verlichte mens. Door de eeuwen heen waren de Theravada-scholen de enige die overleefden. Dit is de school van de oudsten. Ze komen veelal voor in Thailand, Myanmar (voorheen Birma), Sri Lanka, Cambodja, Laos en Vietnam. Op dit moment ligt het zwaartepunt van het Hinayana-boeddhisme op Sri Lanka. In het Hinayana streeft men ernaar om zelf tot verlichting te komen en daardoor een boeddha te worden. In het Mahayana ligt dit anders.
Lees meer...
|
|
|
|
| Pagina 10 van 13 |